Dziś notka głęboko egzystencjalna, więc właściwie możecie ją sobie ominąć. Wyżyję się, a potem wrócę do moich "Wykładów o literaturze" tudzież (bardziej prawdopodobne) "Sherlocka Holmes'a".
***
Boję się, że jednocześnie, że zapomnę, ale chyba bardziej, że będę pamiętać. Jeśli zapomnę i się zmienię, to właściwie nie będę wtedy żałować. A jeśli nie zapomnę i nadal będę mówić to, co mówię teraz? I jeśli wy wszyscy, posłuszni duchowi czasu, zmienicie się i ze śmiechem będziecie spoglądać na swoją przeszłość, będziecie myśleć "O jezu, ale ja byłam głupia!", "Co ja wiedziałem o życiu?", "Co ja sobie myślałam?", "Dobrze, że już nie jestem taki, dojrzałem", wtedy... Wtedy będę istnieć jeszcze ja, niewygodne wspomnienie o głupiej przeszłości. Ja, która samą swoją obecnością nie daję zapomnieć. Śmiech uwięźnie wam w gardle, bo nie będzie wypadało śmiać się z tego przy mnie. I stanę się kłopotem, którego lepiej unikać. Przepełnieni poczuciem winy zwrócicie swój gniew przeciwko mnie, będziecie pytali "Dlaczego?" i mówili, żebym zrobiła coś ze swoim życiem. Będziecie mi radzili, kiwali głowami niby współczująco, ale bez zrozumienia. Będziecie chcieli myśleć, że sobie zasłużyłam, bo wtedy poczucie winy opuści was i pójdziecie do swego życia, rozbawieni, że ktoś może pamiętać o dawnych słowach i przysięgach.
***
Przepraszam za to. To tak po prostu, ostatnio. Chciałam to napisać, więc napisałam to tutaj.
No to macie Sherlocka i Watsona tak na poprawę humoru. Znowu mam wyrzuty sumienia, że nic nie robię. E tam.
0 komentarze:
Prześlij komentarz